Hoofdredacteur van Folk it! Hans von Seydlitz recenseert dubbelCD “Dutch Rare folk”:

De Nederlandse folkscene van de jaren 70 en 80 stond internationaal in een hoog aanzien. Doordat het wereldje vrij elitair was, én omdat opkomende genres als punk, new wave en disco alle persaandacht opeisten, was de doorsnee popliefhebber zelden op de hoogte van wat er zich zoal in het folkcircuit afspeelde. Daardoor zijn onze folkies van weleer, die hun LP’s uitbrachten bij Stoof (opgericht door de vorig jaar overleden producer en Munich-baas Job Zomer) en Philips’ dochtermaatschappij Universe, lelijk in de vergetelheid geraakt. Oor-journalist Matthijs Linnemann wilde daar wat aan doen en stelde een verzamel-CD samen, een dubbele nog wel, die een prachtig overzicht biedt van ‘The Golden Age Of Nederfolk’. Op Dutch Rare Folk staan niet minder dan 43 nummers die in het bijbehorende CD-boekje voorzien werden van even deskundig als liefdevol geschreven commentaar.

De wat jongere liefhebbers van de huidige alternatieve folk, zoals gemaakt door bijvoorbeeld Espers, Marissa Nadler en Larkin Grimm, zullen ongetwijfeld even moeten wennen aan de muziek op de twee CD’s. Zeker daar waar de teksten in het Hollandsch van enkele eeuwen geleden worden gezongen. Maar de kans is groot dat de doorzetter rijkelijk beloond wordt, want de collectie bevat de nodige pareltjes. Over één kam te scheren zijn ze niet, de bands en artiesten die op Dutch Rare Folk prijken.

Allereerst zijn daar de traditionalisten die de volksmuziek van voorbije eeuwen nieuw leven inbliezen. In deze categorie behoorden Folkcorn, de Perelaar en Wargaren (foto) wat mij betreft tot de toppers, dankzij hun fijnzinnigheid, het gekozen materiaal en de puike zang. Ook Deirdre lijkt, vanwege de Nederlandstalige bijdrage en het ‘vette’ Oost-Brabantse accent van Jopie Jonkers, in deze categorie thuis te horen. Hun enige LP (in 1978 verschenen bij Philips) is echter grotendeels op Britse leest geschoeid en kan zich moeiteloos meten met Engelse grootheden à la Steeleye Span, Fairport Convention en Spriguns. Geen wonder dat het uitstekende album van Deirdre al sinds jaar en dag hoog op het verlanglijstje van menig verzamelaar in binnen- en buitenland staat.

Wat ook opgaat voor de beide langspelers van het Rotterdamse Chimera. Dit uiterst eigenzinnige gezelschap speelde dan wel Hollandse traditionals, ze gaven er een geheel eigen draai aan, boordenvol psychedelische elementen en vindingrijke arrangementen. En het hoge stemgeluid van Marry Verkade riekt –met enige goede wil- zelfs naar de freakfolk van tegenwoordig. Ook de faam van Jan Duindam reikt tot ver buiten de landsgrenzen. Op Rare Dutch Folk staan liefst drie nummers van deze Utrechtse cultfiguur. Uiteraard is er een track van zijn legendarische album Thoughts uit 1977. Enige jaren daarvoor vormde hij met zijn broers –en soms ook zus Blanca- Tail Toddle. Die groep maakte een EP’tje en een LP met een sterk middeleeuws gevoel. Waarmee deze muziek aardig aansluit bij de ‘medieval folk’ van eigentijdse namen als Winter Flowers, Omnia, Nick Castro (hij is een groot fan van Duindam, Chimera en Elly en Rikkert!), In Gowan Ring of Faun. En Duindams jaren 80 project Interweave richtte zich dan weer op spiritueel getinte acapella gezangen en indrukwekkende gitaarstukken, waarvan Dwelling op Dutch Rare Folk terecht kwam.

Interweave behoort trouwens tot de buitenbeentjes op de compilatie. Net als Mayfly. Deze groep uit Bergen maakte in 1973 een erg mooie LP voor het label Ariola, waarop niet alleen folk-invloeden te bespeuren zijn, de leden luisterden zo te horen ook graag naar progrock en barokke sixtiespop in de trant van The Left Banke. Mayfly is doorgaans geliefd onder fans van psychedelica. Die zullen ook smullen van Cinderella, een band die slechts één uiterst obscuur, maar ronduit schitterend singletje maakte. Dat Linnemann deze boven water wist te halen zegt wat over zijn niet geringe kennis van de muziekgeschiedenis. In het gangbare folkcircuit hield Cinderella zich trouwens niet op, net zo min als een ander buitenbeentje, cultheldin Anneke Konings (foto). De pogingen van Munich haar singletjes de hitparade in te promoten (na de op tv uitgezonden finale van talentenjacht Rodeo gewonnen te hebben verscheen ze bijvoorbeeld bij Willem Duijs en deed ze mee aan het songfestival van Knokke) strandden, niet in de laatste plaats omdat de zangeres uit Oudewater in haar hart een onvervalste ‘hippiechick’ was die niet maalde om verkoopcijfers. In 1972 maakte ze de fraaie 60’s getinte LP “Feelings”, drie jaar later gevolgd door het al net zo onderschatte Nederlandstalige album “Tussen Zon En Maan”. Daarvan prijkt het wonderschone folkliedje Sprookje op Dutch Rare Folk. (Een CD met Anneke’s werk uit de 70’s wordt begin 2008 verwacht.) En zo staan er nog wel meer uiterst geslaagde tracks op deze overzichts-CD.

En dat de bijdragen van Crackerhash (vervelende Toontje Lager-achtige productie, waarom niet iets van de LP Napoleon Crossing The Rhine?), Herman Erbé (helemaal niet leuk!), Interlude (smaakvol, maar wel wat slapjes), Deining (kan niet tippen aan Rob Smalings vorige groep Wargaren) en nog een paar minder tot de verbeelding sprekende namen anno nu bepaald niet overeind blijven, ach, het zij zo. En dat nogal wat van deze nummers oubollig zouden zijn, zoals hier en daar te lezen valt, tja, het kan niet geheel ontkend worden. Maar ook al heeft dit wel eens dramatische gevolgen, een kwaliteitsoordeel is het niet. Bovendien, vertoont de tijd waarin we nu leven geen oubollige kenmerken? Wat bijvoorbeeld te denken van de succesvolle remakes van Ja Zuster Nee Zuster en Het Schaep Met De Vijf Poten? Of uitgerangeerde bekende Nederlanders die Sjoukje Dijkstra pogen te imiteren? Of de opkomst van de kleine christelijke politieke partijen en de roep om ouderwetse waarden en normen? Inderdaad, veel stoffiger dan de god en duivel vrezende Fries Roel Slofstra, of de Haarlemse Coby Schreier, kom je ze niet tegen. Maar het onmiskenbare vakmanschap van –juist- deze mensen zal de fijnproever niet ontgaan.

Niet-ingewijden zullen Dutch Rare Folk ongetwijfeld enkele malen moeten draaien, en hun persoonlijke selecties moeten bepalen, alvorens ze veel van deze muziek echt op waarde kunnen schatten. Maar het is niet onmogelijk dat degenen die dat er voor over hebben binnenkort markten en platenbeurzen afstruinen op zoek naar LP’s op Stoof, Universe en Pan. Zij zullen Matthijs Linnemann eeuwig dankbaar zijn dat hij een heel hoofdstuk van de Nederpop voor komende generaties behouden heeft. En dan komt er ongetwijfeld ook een dag waarop ze zich afvragen: “maar waarom in hemelsnaam staat Opo niet op Dutch Rare Folk?” Ik kan het ze wel verklappen. Matthijs Linnemann is natuurlijk niet helemààl van lotje getikt. Hij is bereid alles met de muziekliefhebber te delen. Maar het allerlekkerste, Opo’s briljante uitvoering van de Bert Jansch-compositie Soho, houdt hij wijselijk voor zichzelf. Het is hem meer dan gegund!
Hans von Seydlitz